Victorian Psycho

Ik word helemaal vrolijk van dit soort proza:

I picture my own soul escaping my body, oozing from between my legs in a clotted, barley-coloured sludge. It leaves a viscous stain on the carpet before slithering about the room to examine the porcelain with the hand-painted boar crest, the ox painting, the sweaty-faced footman who stares straight ahead as if blind. It then slides upward along the wall and presses a featureless face against the window overlooking the copper beech hedges.

‘Is that why you refused to welcome my cousin Margaret last spring -’

‘Your cousin Margaret possesses a singularly bad head,’ snaps Mr Pounds. ‘Embarrassingly feeble and moody.’

‘Really, John.’

‘It is not I; it is the science.’

My soul turns its curdled, stinking head towards us and says, ‘I do believe I shall be quite content here.’

Het boek gaat over een victoriaanse gouvernante die psychotisch is, en/of psychopathisch, zeker een seriemoordenaar, en in ieder geval levensgevaarlijk krankzinnig. Kwaad op de wereld, ook, en vooral op haar vader die haar met haar moeder in de steek gelaten heeft.

Ze vertelt haar verhaal in een mengeling van heden en verleden en toekomst. Het is nooit helemaal duidelijk wat er waar is en wat er niet waar is. Maar uiteindelijk draait het erop neer dat ze een volledig huis met een hele stapel mensen erin op gruwelijke wijze uitmoordt. Over een paar dagen.

Zeer, zeer fijn boek. Zeer grappig, zeer goed geschreven, zeer aangenaam om te lezen. Ik denk dat ik eens ga zoeken naar het denk ik ene andere boek dat de auteur geschreven heeft en dat ook maar eens lees.