Dark Eden

Whelp, géén opbeurend verhaal. Twee en een halve eeuw geleden zijn twee mensen gestrand op een planeet zonder licht. Ondertussen zijn er meer dan vijfhonderd afstammelingen, die álles van technologie verloren zijn, en zich vastklampen aan een klein aantal ceremonieën, waarvan de belangrijkste de jaarlijkse verjaardag is.

Het heeft een heel klein beetje van Riddly Walker, in de zin dat ze ook allerlei dingen door elkaar smijten – zoals het het gevecht tussen Jezus, de baas van de ‘juice’, met Hitler en de ‘Jar Men’, en de totale verwarring over wat electriciteit is, en vliegtuigen, en auto’s, en hoe paarden nog indrukwekkender zijn.

Hoofdpersonage (zeker in zijn eigen hoofd) John Redlantern wil een betere wereld, en ziet dat de bevolkingsgroei waardoor op den duur zelfs kinderen naar voedsel moeten zoeken en er geen school meer is, een enorm probleem is. Dat ze niet kunnen blijven in het ene dorp waar ze nu al generaties wonen.

En oh ja: inteelt. Helemaal in het begin staat een mens er niet stil bij dat mensen als ‘clawfoot’ en ‘batface’ omschreven worden, maar het wordt bijzonder snel duidelijk dat dat het gevolg is van generatie na generatie van inteelt. Waar niemand bij stil staat.

Een boek om niet opgetogen van te worden. Ik ga deel twee en drie toch maar lezen, in de hoop dat ze ofwel alsnog opgevist worden door de Aarde, ofwel dat we voldoend generaties skippen dat ze zelf een hele moderne samenleving opbouwen.

Maar ik houd mijn adem niet in dat het écht goed zou aflopen.