The Expanse 5: Nemesis Games

Gelezen op

James S.A. Corey
Orbit, 2015, 544 blz.

“Zullen we anders eens een paar karakters wat uitdiepen?”, zal de ene helft van James S.A. Corey tegen de andere helft gezegd hebben, en zo gezegd, zo gedaan.

In deel vijf van de Expanse-reeks moet de Rocinante gerepareerd worden na de Spannende Avonturen van het vorige boek, en terwijl James Holden bij zijn schip in de buurt blijft en onderzoek doet naar mysterieus verdwijnende ruimteschepen, gaan de drie andere leden van het kernteam elk hun eigen weg. Naomi naar iemand uit haar verleden in The Belt ergens, Amos naar iemand uit zijn verleden op Aarde, Alex naar iemand uit zijn verleden op Mars. *KUCH* totaal niet geforceerd of niets *KUCH*

De drie bezoeken lopen alledrie anders af dan de mensen zelf het hadden verwacht of gehoopt, de drie bezoeken geven ons allemaal achtergrondinformatie waarmee de karakters wat uitgediept worden, en het is bij momenten spannend, en leest allemaal zeer vlot weg.

Wat té vlot, vind ik, want uiteindelijk gebeuren er op de achtergrond verschrikkelijk ingrijpende dingen, die bij mij nooit echt helemaal veel impact hebben gemaakt. Mutatis mutandis leest het als iemand die zijn oud lief gaat bezoeken en oh ja, ondertussen valt er een atoombom op zijn stad en staat het land in brand, maar hey, niemand uit zijn direkte omgeving gaat dood dus zo enorm erg is het niet.

De achtergrond, da’s een soort rebellie / burgeroorlog / opstand / reeks terroristische aanslagen door (op het eerste zicht) radikale Outer Planet Alliance-mensen, die het niet pikken dat Aarde en Mars hen tot de schroothoop van de geschiedenis veroordeelt.

Op het eerste zicht, want MacGuffin van dienst is andermaal de protomolecule, en in een epiloog wordt nog maar eens ten overvloede duidelijk dat ja, we het volgende boek ook zullen moeten kopen, als we ooit hopen te weten wat er eigenlijk aan het gebeuren is.

Ik hoop alleen van ganser harte dat de heren James S.A. Corey (pseudoniem van Daniel Abraham en Ty Franck, FYI) weten waar ze naartoe aan het gaan zijn. Dat we hier met andere woorden te maken hebben met iets als The Gap Cycle (op voorhand gepland afgesloten geheel) en niet met iets als Lost (machtig interessante premisse en uitstekend begin, monumentale clusterfuck wegens “laten we het allemaal eens uitvinden terwijl we bezig zijn en mysteries en cliffhangers schrijven waar we zelf niet van weten wat ze betekenen”).

Zucht ja. Ik houd het op “pulp, maar leesbaar”.

Eén reactie to “The Expanse 5: Nemesis Games”

  1. Pingback: Gelezen: Ancillary Mercy - Michel Vuijlsteke's weblog

  2. Pingback: The Expanse 6: Babylon’s Ashes

  3. Pingback: Gelezen: The Expanse 6: Babylon’s Ashes - Michel Vuijlsteke's weblog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer in Expanse
The Expanse 4: Cibola Burn

"(En ‘t zou mij ook niet verbazen dat er een film of zo van komt.)" schreef ik vorig jaar, en kijk:...

The Expanse 3: Abaddon’s Gate

Ahum, ja. Het komt allemaal tot een conclusie, maar mijn hoofd eraf als wat ik dacht een trilogie te zijn,...

The Expanse 2: Caliban’s War

Ik heb maar één negatief punt: de slechteriken zijn echt wel minder-dan-eendimensionele slechteriken. Het zijn er van het genre "duister...

Sluiten